ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΚΑΙ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ
της Μαρίας Αθανασίου

Στα... χαρακώματα, κοινοβουλευτικά και μη, βρίσκονται οι εκπρόσωποι των κομμάτων, τα συνδικάτα και οι κοινωνικές ομάδες, με αφορμή την ψήφιση του ασφαλιστικού νομοσχεδίου.


Ο κύβος ερρίφθη! Το ασφαλιστικό νομοσχέδιο, εν μέσω κατακραυγής από τα κόμματα της αντιπολίτευσης, αντιδράσεων των κοινωνικών φορέων και των συνδικάτων και γκρίνιας από τους βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος, αλλάζει το τοπίο στο σύστημα συνταξιοδότησης των Ελλήνων. Η αλήθεια είναι ότι δεν θα δουλεύουν ως τα βαθιά... γεράματα (εκτός αν οι σημερινοί 65άρηδες είναι υπερήλικες) ούτε θα εργάζονται περισσότερα χρόνια από τους... πολιτισμένους και αναπτυγμένους περιούσιους λαούς της Ε.Ε. (αλλαγές επί τω χείρω προωθούνται άρδην τόσο στην Ιταλία όσο και στη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία, για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης), πληρώνουν ωστόσο σφάλματα άλλων (αλλά και δικά τους). Όσων κερδοσκόπησαν με τα χρήματα των ασφαλιστικών ταμείων, δίνοντας «τα ρέστα τους» σε τοξικά ομόλογα. Των «έξυπνων» εργοδοτών που δεν πλήρωναν τόσα χρόνια -και πολλοί δεν πληρώνουν ακόμα- τις εισφορές που αναλογούν στην εργασία των υπαλλήλων τους και αποθέωναν -ακόμη το κάνουν- την «μαύρη» εργασία. Τους ακόμη εξυπνότερους εργαζόμενους, που κυνηγούσαν το «μαύρο», αφορολόγητο χρήμα, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι έτσι υποθήκευαν το συνταξιοδοτικό μέλλον των ίδιων, αλλά και των παιδιών και των εγγονών τους. Και των τυχοδιωκτικών κυβερνήσεων φυσικά, που, στο όνομα του πολιτικού κόστους, δίσταζαν επί δεκαετίες να λύσουν με το... σπαθί τους τον γόρδιο δεσμό του ασφαλιστικού, με αποφασιστικότητα, υπευθυνότητα και θάρρος. Άμοιρες ευθυνών δεν είναι και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις, οι απαξιωμένοι εν πολλοίς εργατοπατέρες, που επίσης δεν βρήκαν ποτέ το θάρρος να πουν στους εργαζόμενους την πικρή αλήθεια των μαθηματικών πράξεων, ότι δεν μπορούν να πάρουν περισσότερα από όσα θα δώσουν. Κοινώς, όπως γλαφυρότατα ανέφερε προ μηνών ο υπουργός εργασίας σε μια από τις ων ουκ έστι αριθμός δημόσιες εμφανισεις του «δεν υπάρχει σάλιο»!
Και φτάσαμε να γίνει σύνθημα το «δεν θα πάρεις σύνταξη ποτέ», στους ρυθμούς ενός παλιότερου ρατσιστικού συνθήματος ενάντια σε μια εθνικότητα που τώρα με την εργασία της -την νόμιμη εννοείται, αυτή για την οποία καταβάλονται εισφορές στα ρημαγμένα ταμεία- καλείται επίσης να σηκώσει ένα μεγάλο βάρος της εξυγίανσης των οικονομικών τους, καθώς η αναλογία των Ελλήνων εργαζόμενων προς τους Έλληνες συνταξιούχους είναι απαγορευτική για τη βιωσιμότητα των ταμείων.
Φυσικά και στο ασφαλιστικό νομοσχέδιο υπάρχουν αδικίες, άλλες μεγαλύτερες και άλλες μικρότερες, και φυσικά σε πολλές περιπτώσεις μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά, αλλά το... μνημόνιο και οι κυβερνώντες, που τρέμουν στην ιδέα ότι μπορεί να συνδέσουν το όνομά τους με την χρεοκοπία της χώρας (έτσι και δυσαρεστηθεί η τρόικα, αποχαιρέτατα τα δισεκατομμύρια που χάνεις, για να παραφράσουμε τον Καβάφη), δεν αφήνουν περιθώρια για δίκαιη κατανομή των βαρών ούτε για παραθυράκια. Είναι γελοίο δε ακόμη και να υπονοήσει κανείς ότι όσα χάνονται τώρα για μισθωτούς και συνταξιούχους θα τους αποδοθούν στο μέλλον με δόξα και τιμή και μια μεγάλη συγγνώμη για τα χρόνια της ανέχειας. Οι αλλαγές ήρθαν για να μείνουν και η ελπίδα όλων είναι να είναι εν τέλει οι σωστές ρυθμίσεις, ώστε να διαψευστούν οι Κασσάνδρες που δεν διαβλέπουν λύση στο πρόβλημα. Η επιβίωση του ασφαλιστικού συστήματος δεν είναι φυσικά σίγουρη, είναι όμως ευκταία και επιβεβλημένη.
Το πρόβλημα ωστόσο με το ασφαλιστικό σύστημα της χώρας είναι ότι τελικά δεν αποτελεί ένα παζλ, τα παζλ αργά ή γρήγορα όσα κομμάτια και να έχουν φτιάχνονται. Το ελληνικό ασφαλιστικό σύστημα όμως είναι μια μαγική εικόνα, την οποία καθένας ερμηνεύει κατά το δοκούν και η σωστή απεικόνιση δεν είναι ποτέ μία.